×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

پاله وان در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

امروز : سه شنبه, ۳۰ دی , ۱۳۹۹
چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است/ تیم داری پینگ پنگ به نام کردستان، به کام دیگران
احمدرضا احمدیان

ستون پرحاشیه صندلی داغ از نشریه ورزشی پاله وان چند صباحی است که مورد توجه افراد و مسئولین مربوط به ورزش در استان قرار گرفته تا جایی که بعد از انتشار آن بازخورد های مردم بر اظهارات ما صحه گذاشته است. در عوض مسئولین نیز گاه به شفاف سازی پرداخته و نسبت به اظهارات ما واکنش های مثبتی نشان داده اند و همین امر ما را برای رسیدن به رسالت همیشگی خود که چیزی جز رساندن صدای ضعیف مردم ورزش دوست و ورزشکاران مظلوم نمی باشد، نزدیک و نزدیک تر کرده است.

SONY DSC

آسیای شرقی علاوه بر بمب و زلزله و سونامی گاهاً با رشته های ورزشی منحصر به فردش توجه عموم را به خود جلب می کند و دستاویزی برای پیگیری صفر تا صد ورزشکاران نسبت به دنیای ورزش چشم بادامی ها می شود. در چین فقط دو صدای ریز برای خلق یکی از مهیج ترین رشته های ورزشی دنیا کافی بود تا لالایی ورزشکاران راکت به دست در پینگ و پونگ های شبانه خلاصه شود. ورزشی که در آن نه خبری از ضربات مهلک تکواندو است و نه مصدومیت های سانشو! بلکه طالب فردی است که همچون دونده پر استقامت، نظیر شطرنج باز با تفکر و مانند بوکسور پرتنش باشد تا یک پینگ پنگ باز از آب و گل درآمده لقب بگیرد.

ورزشی که از شرق به سرعت به آسیای میانه و اروپا رفت و در دل اکثر ورزش دوستان به عنوان رشته ی تخصصی یا یک سرگرمی جذاب جا خوش کرد. در ایران گویا قصه فرق داشت. علاقه و اشتیاق همه چیز بود و توپ های چند ستاره و راکت های قرمز مشکی بالانشین سفره ورزش کشور شد تا رسیدن به پیراهن تیم های معتبر کشوری و ملی در میان سیل عظیمی از نوابغ، کار هر مرد و زنی نباشد. کما اینکه کردستان و بازیکنانش از بدو ورود این رشته به کشور، به راکت به دستان درس جسارت و موفقیت دادند تا سالیان سال شاهد صحبت مربی و بازیکنان تیم ملی به زبان کوردی باشیم.

در کردستان الگوی بچه های ورزشکار نه فوتبالیست ها بودند نه والیبالیست ها بلکه آنان در خیال خود آرزوی اقبال لطف الله نسب و فواد کاسب شدن را داشتند. دختران و پسران کردستان با بازگویی افتخار آفرینی های استاد اقبال بزرگ شدند و همینکه به خود آمدند بهنام رحمت پناه و میدیا لطف الله نسبی را در بالاترین جایگاه های تنیس روی میز کشور و رشد از دل سالن های کردستان دیدند و جسارت خود را برای رسیدن به این مهم بیش از پیش دیدند و گویا رسیدن به بالاترین مدارج در با کلاس ترین رشته ی ورزشی را چیزی جز رسالت خود نمی دیدند. بازیکنان کردستان با کمبود ها، تبعیض ها، هزینه های گزاف و بی مهری های اسپانسر ها ساختند و فولاد آب دیده ی زمانه شدند. آنها چشم به راه اسپانسر ها ماندند تا تیم داری کنند و زمینه های درخش شان فراهم شود؛ اما کدام اسپانسر و کدام تیم داری؟

در طی هفته های اخیر، خبر تیم داری باشگاه وچان کردستان در رشته ی تنیس روی میز آن هم در بالاترین سطح موجود در کشور شور و شوق را به خانه های پینگ پنگ باز ها آورد تا زمینه ی بازی و درخشش را نزدیک تر از هر لحظه ببینند و منتظر تست و استعداد یابی این باشگاه باشند. علاوه بر آن یک فرصت ایده آل برای مربیان آقا و بانو در آستانه ثمر رسیدن بود تا بار دیگر ارزش ها و برتری های راستین خود را نسبت به سایر مربیان کشور به عرضه عموم بگذارند و کلاس کار پینگ پنگ کردستان را به رخ رقبا بکشند. اما خبر منتشر شده مبنی بر اعلام لیست نهائی کادرفنی و نفرات اصلی تیم تنیس روی میز وچان کردستان لرزه به تن جامعه پر رگ و ریشه این رشته در استان انداخت. ماهیت تیم هیچ سنخیتی با نام آن نداشت! نه خبر ار مربی کردستانی بود و نه بازیکنی کردستانی! اتفاقی نادر که تمامی زحمات چندین ساله مربیان و ورزشکاران قطب اصلی پینگ پنگ کشور را زیر سوال برد!

تیم بانوان تنیس روی میز وچان کردستان با مربی قزوینی و بازیکنان اهل تهران و مازندران، از نادر ترین اتفاقات چند ساله اخیر ورزش این دیار است که شنیدن این خبر هر فرد ورزشی و غیر ورزشی را برای چند لحظه به فکر و اندیشه وا می دارد!  اندیشه به اینکه تنیس روی میز کردستان از اقبال لطف الله نسبی دست چه کسانی سپرده شده است؟ معمار پینگ پنگ کردستان تمرینات بانوان را جدی تر از آقایان پیگیری می کرد و معرفی ستاره هایی چند در این حوزه را در دست اقدام می دید! حال چه بر سر این ورزش یتیم کردستان آمده که بعد از پرواز بنیان گذارش باید به دست نا مربوط ترین ورزشکاران به نام و نامی کورد و کردستان بیافتد؟

از ریاست هیات رشته تنیس روی میز عاجزانه تقاضا داریم که نسبت به این شیوه از تیم داری ها بی اعتنا نباشد که نتیجه اش هرچقدر هم که کاپ قهرمانی به همراه داشته باشد، آتشی به پا خواهد کرد که دود سیاهش به چشم ورزشکاران کردستان خواهد رفت! علاوه بر آن از ریاست باشگاه وچان خواهش می کنیم که فاکتور های برتری بازیکنان و مربیان غیر بومی را نسبت به استعداد های دست پرورده اقبال های لطف الله نسبی بیان کنند تا آب روی آتش تند ورزشکاران و اصحاب رسانه باشد. چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است و قطعا عدم جایگیری بازیکنان کردستان در تیم های مردان و زنان تنیس روی میز آن هم با نام کردستان ظلم به جوانان این دیار است که خبر از نابودی ورزش های این چنینی و نابودی کل ورزش کردستان در آینده ای نچندان دور خواهد داد! امید است که افراد ذی ربط و معتمد در این بحث پر حرف و حدیث ورود کنند و قهرمانان و پیشکسوتان ورزشی به خصوص خانواده فهمین تنیس روی میز نسبت به اقدامات و رفاقت های نزدیک مالکان و مدیران بی تفاوت نباشند! دختران و پسران کردستان مطالبات خود را در صحبت های شما می بینند.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.