×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

پاله وان در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

امروز : چهارشنبه, ۸ بهمن , ۱۳۹۹
آیدا گل محمدی: دلیل مهاجرت ورزشکاران کردستان عدم حمایت های لازم است!
احمدرضا احمدیان

مقدمه: ورزش بسکتبال به لطف مربیان بزرگ و سرمایه گذاری های سال های گذشته به یکی از قطب های این رشته ورزشی در کشور تبدیل شده که بازیکنان و استعداد های درخشانی را در اختیار تیم ملی قرار داده است. در بخش زنان نیز به لطف وجود مربیان شاخصی چون سروه ضرغامیان، ستاره های پر فروغی در آسمان بسکتبال استان کردستان نمایان شدند که از این میان می توان به آیدا گلمحمدی، رعنای بسکتبال کردستان اشاره کرد که با سن کم خود، به بالاترین مدارج ورزشی رسیده است. بدین منظور گفتگوی صمیمانه ای با این بانوی ملی پوش استان داشته ایم که خواندن آن خالی از لطف نیست.

کرونا و شرایط خاص قرنطینه خانگی:

متاسفانه ویروس کرونا دامن گیر همه ی ورزشکاران شده و رشته ی بسکتبال هم به گونه ای نیست که بتوان تمامی تمرین های آن را در خانه انجام داد. به دلیل بسته بودن سالن ها و اماکن ورزشی، تمرین های بدنسازی را بیشتر در خانه انجام دادم و کار با توپ و شوت و چنین مسائلی را تمرین نکردم. امیدوارم که هرچه زودتر این ویروس از بین برود و تمامی ورزشکاران به تمرین های خود بازگردند.

بیوگرافی و بیشینه ورزشی:

بنده متولد ۱۴ اردیبهشت سال ۱۳۸۰ در کرمانشاه هستم اما در همان سنین خردسالی و در ۶ سالگی به شهرستان کامیاران مهاجرت کردیم. در مدرسه و کلاس پنچم ابتدایی به تشویق معلم ورزش خود، خانم محمدی، به بسکتبال گرایش پیدا کردم و ایشان بنده را به یک مربی به نام خانم مظفری معرفی کردند تا این رشته را با وجود قد بلندی که داشتم، به صورت جدی تری دنبال کنم. پس از چند سال تمرین نزد ایشان به تیم سنندج معرفی شدم و پیشرفت قابل توجهی کردم و خوشبختانه خودم را به اثبات رساندم تا وارد دنیای حرفه ای بسکتبال شوم.

تاثیرات سروه ضرغامیان بر پیشرفت بسکتبال شما و کردستان:

پس از ورود من به تیم بسکتبال سنندج، خانم سروه ضرغامیان یکی از اشخاصی بودند که دائم با من کار می کردند و تاثیر بسیار زیادی روی رشد و پیشرفت نه تنها من بلکه تمامی بازیکنان استان و رشته ی بسکتبال داشته اند و استان کردستان را با وجود تمامی سختی ها و کم توجهی ها به عنوان یک قطب در بسکتبال زنان کشور تبدیل کرده اند و بسکتبال استان به ایشان مدیون است. امیدوارم سایه ی ایشان بر سر استعداد های بسکتبال کردستان و کشور مستدام باشد و لایق بالاترین جایگاه هستند و همیشه قدردان ایشان بوده و خواهم بود.

قدِ بلند، معایب و مزایا:

قد من ۱۹۶ سانتی متر است و یکی از عوامل رشد بسکتبال من همین مزیت قد بلندی بوده است؛ شاید اگر در کودکی آنقدر قد بلندی نداشتم به بسکتبال گرایش پیدا نمی کردم. تا جایی که خانواده ام با پزشک مشورت کرده بودند تا قد من از این که هست بلند تر نشود. گاهی در اجتماع نگاه سایر مردم به افراد قد بلند، نگاه سنگینی است و ممکن است حتی مزاح هایی هم با ما بشود. اصولا پست سنتر در بسکتبال قد بلندی را می طلبد و سایر بازیکنان هم پست بنده مانند خانم گلشید امیدیان، هم قد و قواره بنده هستند.

زندگی بسکتبال و نحوه ی ورود به تیم ملی:

در ابتدا من حدود ۲-۳ سالی بسکتبال را حرفه ای بازی نکردم اما پس از ورود به تیم بکستبال سنندج، در سوپر لیگ بی کشور حضور داشتیم و اکثر رقابت ها نیمکت نشین بودم و در کنار سایر بازیکنان تیم، کسب تجربه کردم. پس از آن رفته رفته تبدیل به بازیکن فیکس شدم و خودی نشان دادم و موفق شدم در تمامی رده ها و در رقابت های بکستبال کشور بازی کنم. در سال ۹۶ وارد تیم جوانان کرمانشاه شدم و زیر نظر مربی این تیم، سرکار خانم الهه دارستانی، آمادگی بیشتری کسب کردم و در همان روز ها به اردوی تیم ملی زیر ۱۶ سال دختران ایران دعوت شدم و در اردو با نمایش خوب خود موفق به پوشیدن لباس تیم ملی ایران شدم. پس از آن به اردو های تیم ملی زیر ۱۸ سال در قالب کلاسیک و ۳در۳ دعوت شدم و خوشبختانه باز هم مورد اعتماد کادر فنی قرار گرفتم و به عضویت تیم ملی این رده سنی هم درآمدم.

افتخارات بسکتبالی از ابتدا تا کنون:

امسال بنده در لیگ برتر کشور نمایش بسیار قابل قبولی از خود به جا گذاشتم و به لطف خدا در چند  تورنومنت بین المللی به عنوان بازیکن تیم ملی به رقابت پرداختم که می توان به: رقابت های زیر ۱۶ و ۱۸ ساله های کشور هند در قالب بسکتبال کلاسیک اشاره کرد. همچنین در رقابت های بسکتبال ۳در۳ نیز، در المپیک آرژانتین و بازی های آسیایی کشور مالزی حاضر بودم. امیدوارم که این روند تداوم داشته باشد و به زودی شاهد کسب افتخار و مدال در هر دو سبک بسکتبال برای کشورم باشم.

نحوه ی ورود به رقابت های ۳در۳:

در کنار بسکتبال ۵ نفره سبکی جدید از سوی فدراسیوت جهانی به نام بسکتبال ۳ نفره یا ۳ به ۳ وارد دنیای رقابت های این رشته شد. این رشته که از بسکتبال خیابانی آمریکا الگو گرفته شده است علاقه مندان زیادی را به خود جذب کرده است و شاهد بازی کردن بازیکنان تیم ملی بسکتبال آمریکا در همین سبک هم هستیم و هنوز فیبا محدودیتی برای بازیکنان این رشته جهت بازی تنها در یک سبک بسکتبال قائل نشده است. این سبک بازی واقعا جذاب است شرایط خاص بازی آن مانند زمین مخصوص، تک حلقه و توپ منحصر به فردش کافی بود تا من هم به این سبک گرایش پیدا کنم و بتوانم بازی تک به تک و تمامی تکنیک های خودم را در آن به نمایش بگذارم. شایان ذکر است که استان کردستان رقابت های قهرمانی کشور بسکتبال ۳ نفره را به پشتوانه یک اسپانسر، به نحو بسیار خوبی برگزار کرد اما متاسفانه تیم استان موفق به کسب مقام نشد ولی بنده به عنوان فنی ترین بازیکن آن رقابت ها برگزیده شدم.

تلخ و شیرین زندگی ورزشی:

هر ورزشکاری با توجه به پیروزی ها، سفر ها و شرکت در تونومنت های معتبر دنیا خاطرات شیرینی کسب خواهد کرد و با هر شکستی ناراحت می شود و کلاً در طول ورزش حرفه ای ممکن است فراز و فرود های بسیاری را متحمل شود. شاید بهترین و شیرین ترین خاطره ی بنده مربوط به رقابت های المپیک بوینس آیرس در کشور آرژانتین بود که ۲۰ روز به طول انجامید. با اینکه در آن تورنومنت موفق به کسب سکو نشدیم اما بسیار تجربه خوبی برای من و سایر هم تیمی هایم بود و روزهای بسیار خوبی را در آن کشور سپری کردیم. اما خاطره ی تلخ هم در زندگی ورزشی من پیش آمده که به مصدومیتم می توانم اشاره کنم اما قطعاً ویروس کرونا و تعطیل شدن بازی ها و تمرینات هم یکی از خاطرات تلخ زندگی من خواهد بود.

پوشش اسلامی دختران و برخورد سایر کشور ها با آن:

پس از پایان یک حسرت ۴۰ ساله، با پوشش دختران ایرانی موافقت شد و تیم ملی دختران زیر ۱۶ سال توانست در رقابت های بین المللی حضور یابد. این پوشش خاص ما برای بازیکنان سایر کشور ها خلی عجیب نبود؛ چون قبل تر با نحوه ی ورود سایر ورزشکاران ایرانی در سایر رشته های دیگر، کم و بیش آشنایی داشتند. بنده این پوشش را مانعی برای پیشرفت زندگی ورزشی ام نمیبینم و معتقدم هر ورزشکاری به هر جایگاه و هدفی که طالب آن باشد، با این پوشش هم می تواند به آن دست پیدا کند.

مشکلات و موانع سر راه ورزش حرفه ای زنان و نحوه ی قرارداد ها:

اصولا دید مسئولان ورزشی نسبت به مردان و زنان ۵۰-۵۰ نیست و تفاوت میان آقایان و خانم ها بسیار محسوس است و موانع بسیاری بر سر راه ورزش زنان مانند: کمبود بودجه و کم توجهی به این قشر وجود دارد. شاید قرارداد بهترین بازیکنان لیگ زنان با قرارد های بازیکنان ذخیره لیگ مردان برابری کند؛ آن هم اگر تمام و کمال پرداخت شود. امسال به لطف آقای جولایی قرارداد بنده با تیم سنندج به صورت تمام پرداخت شد و اطلاعی از پرداخت قرارداد های سایر بازیکنان تیم ندارم اما امیدوارم که نمایندگان و مدیران ورزش استان از ورزش زنان بیشتر از این ها حمایت کنند تا شاهد موفقیت ما در سطح کشور باشند و اگر چنین حمایتی از جانب چنین افرادی نباشد، ممکن است به هدف خاصی نرسیم.

نقدی بر ورزش بسکتبال استان کردستان و حمایت هیأت از ورزشکاران:

بسکتبال زنان کردستان، بازیکنان شاخص بسیاری مانند پریسا کرمی و کیژان شکری را به خود می بیند و از نظر وجود استعداد بسیار غنی است. متاسفانه به دلیل وجود برخی مشکلات مانند نبود اسپانسر و تخصیص بودجه ناکافی بسیاری از بازیکنان خوب استان، از تیم کردستان به تیم های دیگر انتقال پیدا کردند و در کردستان باقی نماندند. قطعاً با حمایت بیشتر نماینده ها و مسئولین ورزشی و اسپانسر می توان همه ی استعداد ها را در کردستان نگه داشت و به راحتی قهرمان سوپر لیگ کشور شد که اگر شرایط فراهم باشد اصلا دور از دسترس نیست. هیأت بسکتبال استان کردستان در سال های گذشته بسیار حمایت های زیادی از ما می کردند اما در سال اخیر خیلی حمایت های آنچنانی از جانب افراد راس کار ندیدیم و حتی در مواقع اعزام ما به رقابت های بین المللی هیچ یک از آن ها را برای حمایت از خود ندیده ایم و شاید فقط به شکل تلفنی جویای حال ما شوند.

دغدغه روز جوانان و توصیه ای به آنها به عنوان یک الگوی مناسب:

هر دختری یک سری اهدافی را دنبال می کند که ممکن است عوامل بسیاری در انتخاب آن دخیل باشند. شاید به دلیل مشکلاتی که در ورزش زنان وجود ندارد خیلی از جوانان به سمت ورزش گرایش پیدا نکنند و نگاه حرفه ای به این مسئله نداشته باشند اما توصیه ی بنده به همه ی دختران این است که حتما برای موفقیت خود تلاش کنند. این اهداف و این موفقیت ها معطوف به حوزه ورزش نیست و هر کسی باید در هر زمینه ای که در آن استعداد دارد قدم بگذارد که می تواند این استعداد ها مربوط به زمینه ی موسیقی و هنر های دیگری باشد.  امیدوارم همه ی جوانان به سمت موارد حاشیه ای نروند و همیشه اهداف خود را پیش بگیرند. بنده در مقام یک دختر بهترین آرزو ها را برای دختران سرزمینم دارد.

پیشنهاد بازی در سایر تیم های سوپر لیگ و خارج ایران:

بنده در دو سال اخیر و با توجه به نمایش های قابل قبولم در تیم سنندج، پیشنهاداتی از سایر تیم های باشگاهی کشور داشتم که به مهم ترین آنها به پیشنهاد تیم نامینو اصفهان و تیم مشهد می توان اشاره کرد اما به دلیل شرایط خانواده و مهیا نبودن شرایط دور بودن از آن ها و بحث درس و دانشگاه در شهر سنندج، امکان حضور مداوم در شهر دیگری را نداشتم و فعلاً تمرکز خود را معطوف به تیم استان کردستان کرده ام و تا کنون هم پیشنهاد جدی و رسمی برای لژیونر شدن من نبوده است اما این مورد را دور از دسترس نمیبینم و امیدوارم که پیشرفت بیشتری داشته باشم. اما لازم به ذکر است که بگویم اگر اوضاع بسکتبال کردستان همین گونه باقی بماند و حمایت های لازم از تیم ما نشود و اسپانسر وجود نداشته باشد، ممکن است بنده هم در آینده از تیم کردستان جدا شوم و در تیمی جز آن بازی کنم.

الگو های بسکتبالیست در ایران و جهان:

طبیعتاٌ هر بازیکنی یک سری قهرمان ها و بازیکنان شاخص را بر می گزیند و آنها را سرلوحه خود قرار می دهد. شاید در بخش زنان سرکار خانم معصوعه اسماعیل زاده و خانم الیزابت ملی پوش ایتالیایی را الگوی خود می بینم و از میان بازیکنان مرد هم به بازی آقای ارسلان کاظمی و استیفن کری بسیار علاقه مندم.

ضرورت حضور اقشار مختلف جامعه در ورزشگاه ها:

اصولا هواداران و تماشاچی ها یک انگیزه خاصی به تیم های ورزشی می دهند. مثلاً نمونه بازر آن تیم گرگان است که همیشه در ورزشگاه خانگی خود از حمایت بی حد و حصر هوادارن خود بهره می برد و یا تیم پسران کردستان هم همیشه مورد حمایت هوادارن پر شور استان قرار می گیرند و اکثر بازی های خانگی خود را به کمک انرژِی هوادارن پیروز می شوند. امیدوارم روزی برسد که هم زنان و هم مردان به عنوان تماشاچی بازی های یکدیگر، به استادیوم ها بیایند و هر چه زودتر این فرهنگ سازی صورت بگیرد تا مردم بسکبال دوست کردستان، هم از زنان و هم از مردان حمایت کنند تا نتیجه ی این حمایت ها را درون زمین ببینند. ما هم این درخواست را از همه ی هواداران استان داریم تا به ورزشکاه بیایند تا ما نمایش خوب خود را در به عرضه بگذاریم. سال گذشته شاهد حضور اعضای تیم بسکتبال مردان نامینو برای حمایت از تیم زنان نامینو در ورزشگاه بودیم و این تیم توانست یکی از بهترین بازی های خود را به نمایش بگذارد و امیدوارم چنین مواردی در کردستان هم اتفاق بیفتد و رفته رفته فرهنگ حضور تمام اقشار جامعه در استادیوم مهیا شود که دور از دسترس نیست.

سقف آرزو و خواسته ها:

امیدوارم که تا سال های آینده تبدیل به یکی از برترین بازیکنان ایران و آسیا شوم و افتخارات زیادی برای کشور و استان کردستان کسب کنم. امیدوارم به مانند الگوی های خود به هدف های بزرگ خودم برسم. روزی برسد که خود را حاضر در لیگ برتر زنان آمریکا ببینم و بع عضویت تیمی در این سطح در بیایم.

کلام آخر:

در پایان از همه ی افرادی که در این راه بنده را حمایت کردند و به من انرژی دادند تشکر میکنم چون باعث شد به یک خود باوری خوبی برسم و خودم را نشان دهم و قدم در ورزش حرفه ای بگذارم. ابتدار قدر دان زحمات پدر، مادر و خواهرم هستم که همه جوره من را حمایت کردند و سپس مربیان عزیزم که برای رشد من از هیج تلاشی فروگذاری نکردند. امیدوارم که حمایت شما و نشریه پاله وان از ورزشکاران جوان ادامه داشته باشد و این همکاری ها مستدام باشد.

حس نسبت به اشخاص:

سروه ضرغامیان: بهترین و مهربان ترین مربی بنده در طول زندگی ورزشی.

آیلین گلمحمدی: خواهر کوچکتر من و بسکتبالیست آینده کردستان.

الهه دارستانی: زحمتکش و دلسوز. همیشه قدردان زحمات ایشان هستم.

حامد سهراب نژاد: بازیکن با اخلاق و حرفه ای کردستانی.

کوبی برایان: اسطوره ی فقید دنیای بسکتبال.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.