×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

پاله وان در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

امروز : چهارشنبه, ۸ بهمن , ۱۳۹۹
پرواز جنتلمن ورزش کردستان به ابدیت/ای با اصالت!

چه بايد گفت و چه مي‌توان نوشت كه عقل را يارا نيست. بغض در گلو راه نفس را بريده است چه بايد بگويم كه كلام و قلم در وصف روح بزرگش خوار و كوچك است!
اقبال لطف الله نسبی در سال ۱۳۳۵ در سنندج به دنیا آمد و بنیانگذار اصلی پینگ پنگ در سنندج بود و سال ها مربیگری تیم ملی ایران را برعهده داشت.اما ۱۵ اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۹ هیچگاه از خاطر اهالی ورزش کردستان به ویژه خانواده پینگ پنگ فراموش نمی شود که مردی نیک و پدر یک خانواده ورزشی که همه آنها به او مدیون هستند بر اثر ایست قلبی به دیار باقی شتافت تا آسمان ورزش کردستان را دوباره در سوگ بنشاند، یادش گرامی و روحش شاد.
هرچند اقبال لطف الله نسبی و یا بقول اهالی این ورزش “آقا اقبال” چند دوره سرمربی تیمهای ملی جوانان و به همراه این تیم مقام های بسیار خوبی کسب کرده است اما به یقین پینگ پنگ ایران نتوانست به نحو شایسته ای از او در سطوح ملی و بین المللی بهره ببرد.
گاهی وقتها در مورد مربیگری از کسی گفتن تکرار مکررات است و از خوبیها و معرفت او گفتن  قطره است از دریا. صحبت کردن درباره سلطان پینگ پنگ ایران کار هر کسی نیست و هر قلمی نمی تواند حق مطلب را در باره او  برکاغذ جاری کند. آقا اقبال لطف الله نسب نماد بی بدیل مربیگری تنیس روی میز  و اخلاق در ایران و همچنین در عرصه بین المللی بود. خیلی ها از بازیکنان نسل ما از جمله نگارنده آرزو داشتند تا یکی از شاگردان این مرد اسطوره ای تنیس روی میز باشند. اقبال لطف الله نسبی مربی نمونه و بی مثال خطه کردستان با یک برنامه ریزی و استراتژی درست  توانست پینگ پنگ این  استان همیشه قهرمان را بصورت پیوسته و دائم جزو استانهای قهرمان پرور وبرجسته کشور  مبدل سازد.
ملی پوشانی از قبیل فواد کاسب؛ جمیل لطف الله نسبی؛ فرید فرج پوری؛ بهنام رحمت پناه؛ میدیا لطف الله نسبی و … گوشه ای از بازیکنان این مربی کاردان واسطوره ای هستند.

اقبال بی اقبال سازندگی کرد

اقبال لطف الله نسب یا بقول اهالی پینگ پنگ آقا اقبال را باید تاثیرگزارترین مربی تاریخ تنیس روی میز ایران بنامیم، کسی که در هر چهار بخش بازیکن سازی در پایه، مربیگری در سطوح عالی، مربیگری پیشرفته درحین مسابقه و تسلط و تبحر در ارتقای عوامل روانی استادی ارزنده که با تاکید ویژه بر فاکتورهای پهلوانی و مردانگی در ورزش و خصوصا بعنوان پدری دلسوز و حساس در آینده و زندگی ورزشکارانش تاثیرات بی بدیلی در پینگ پنگ ایران داشته است. او از آن دسته مربیان عاشق و کمیابی  است که نه تنها در تهران حضور نداشته تا بتواند حمایت و توجهات مدیران و رسانه ها را به خود جلب کند، بلکه بدون حمایت و پشتوانه ارگانهای اقتصادی سالها بدون ریالی درآمد از این رشته ورزشی خدمات ارزنده ای را نصیب تنیس روی میز ایران کرده است. کسی که در هر جمعی حضور بهم رساند مریدان فراوان و انگشت شمار دشمنانش به احترام او  از جا برمی خیزند.

وقتی او قطب می ساخت

او بود که از یکی دو سال قبل از انقلاب یک تنه کردستان را از اواسط دهه ۶۰ تا این تاریخ به اصلی ترین قطب تنیس روی میز کشور تبدیل و شاگردان او در سطح اول تیمهای ملی بزرگسالان حضوری پررنگ در میادین جهانی و آسیایی داشته و یا بعضی از آنها در سطوح مربیگری تیم های ملی سالها ادامه دهنده راه او بوده اند. فواد کاسب چهره ارزنده و ماندگار پینگ پنگ کشور، جمیل لطف الله نسبی، بهنام رحمت پناه و میدیا لطف الله نسب را باید از محصولات ناب این مربی بزرگ بدانیم که اگر به این جمع فرید فرجپوری نفر اول تیم ملی جوانان در اوایل دهه ۶۰ و بسیاری دیگر از قهرمانان ملی و کشوری را اضافه کردیم، کلکسیونی بدون رقیب از طرف این مربی را به نمایش گذاشته ایم. از دیگر ویژگی های این مربی بزرگ حضوری دلسوزانه در دورترین نقاط کشور بوده است. سروش امیری نیا از آبادان و حامد باشت باوی از گچساران از جوانان بسیار مستعد تیمهای ملی جوانان و نوجوانان  علاوه بر زحمات مسعود امیری نیا، ایزدی و برادران پیشیار از این شانس برخوردار بوده اند که در سنین پایه و زمان شکل گیری از دانش این مربی کار بلد و دلسوز بهره های فراوان کسب کنند.

پینگ پنگ ایران بی بهره از اقبال

هرچند اقبال لطف الله نسبی و یا بقول اهالی این ورزش “آقا اقبال” چند دوره سرمربی تیمهای ملی جوانان و به همراه این تیم مقام های بسیار خوبی کسب کرده است اما به یقین پینگ پنگ ایران نتوانست به نحو شایسته ای از او در سطوح ملی و بین المللی بهره ببرد. شاید حضور او در راس تیم ملی بزرگسالان و یا سرمربیگری تیمهای ملی می توانست خدمات نابی را خصوصا در سطوح عالی نصیب پینگ پنگ ایران کند اما افسوس و صد افسوس … .

آیا می دانید؟

آیا می دانید این مربی بزرگ بدلیل عدم شناخت شبه مدیران پرهیاهو، بحران آفرین و تبلیغات چی  مدتی در یکی از استانهای کشوری همجوار مشغول به فعالیت بود؟ آیا می دانید اگر مدیریتی همه جانبه نگر و حساس بر روی سرمایه های ایرانی با مشاورانی دلسوز حاکم بود، می توانست حداقل به مانند مدیران گذشته امکاناتی نسبی  برای این مربی فراهم تا او بتواند به خدمات صادقانه خود در کشور ادامه دهد؟ آیا می دانید آقا اقبال بدون ریالی درآمد در سالهای مستمر و متمادی، در سالهای اخیرحاضر بوده با کمترین امکانات در دورترین نقاط کشور آن هم دور از خانواده به خدمات خود ادامه دهد؟ درست است که سوابق بازی در عرصه های ملی، تحصیلات ورزشی و مدیریتی، تسلط بر زبان خارجه، تسلط بر مباحث تئوریک و نوشتاری، تدریس، کسب مدارک بین المللی  و دیگر فاکتورها می تواند در موفقیت مربی تاثیرگزار باشد اما عملکرد آقا اقبال ثابت کرد آن چیزی که حرف اول وآخر را در موفقیت یک مربی آن هم برای تولید مستمر شاگرد و استمرار حضور ورزشکارانش در بالاترین سطوح ملی و بین المللی می زند همانا انسان بودن، عشق، تجربه و مدیریت ذاتی می باشد نه دیگر فاکتورها … .

با اخلاق و متواضع مثل آقا اقبال

مرگ سرنوشت مشترک همه ما انسانهاست ،همه ما روزی خواهیم رفت وقرار نیست که برای همیشه زندگی کنیم بلکه هدف خلق چیزی است که ماندگار و برجسته باشد واقبال تنیس روی میز ایران در سراسر زندگی شرافتمندانه و زاهدانه خود، انسانیت ،گذشت ، مهربانی و تواضع را به نام خود ثبت نمود. اقبال تنیس روی میز ایران با اخلاق و مهربانی خاص خود و همچنین تواضع و اخلاص و فروتنی منحصر بفردش باعث ایجاد یک راه روشن و سبک ماندگار به نام خود در این رشته ورزشی برای همیشه گردید. قوام و عزت تنیس روی میز ایران و کردستان عزیز مرهون کوشش ها و اخلاق مداریها و خلق رویدادهای اخلاق مدارانه این بزرگ مرد واسطوره ابدی تنیس روی میز ایران می باشد.

بدون شک یاد این مرد بزرگ، تا ابد بر تارک این مرز و بوم جاودان خواهد ماند.

روحش شاد و یادش همیشه سبز

 

گزارش: زانیار دلیری

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.