×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

پاله وان در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

امروز : دوشنبه, ۶ بهمن , ۱۳۹۹
پیشکسوتان بسکتبال در بوته فراموشی هستند/آوازه ی تیم ساینا در کشور ماندگار است
احمدرضا احمدیان

بحبوحه کرونا و تأثیر بر فعالیت های ورزشی:

همان طور که مستحضر هستید حدود ۳ ماه از تعطیلی اماکن ورزشی به دلیل پیشگیری از شیوع این ویروس می گذرد و اکثر ورزشکاران خانه نشین شده اند. اما خوشبختانه  استان کردستان از نظر آمار درگیری و فوت بسیار وضعیت بهتری نسبت به استان های دیگر دارد.

نقطه آغاز بسکتبال در کردستان و پیشینه آن:

بسکتبال در سنندج به دلیل نبودن سالن های سرپوشیده در مکان های باز شروع به کار کرد و در حدود سال ۴۵ این رشته در میان مردم شروع به رشد در زمینه های خاکی کرد. سپس به مرور در فیض آباد سالنی ساخته شد و علاقه مندان این رشته را در آن مکان به خود دید و از جناب آقای مردوخی هم می توان به عنوان یکی از خادمین این رشته در استان نام برد که اولین فردی بودند که توپ بسکتبال را با دستان علاقه مندان این رشته  آشنا کردند. سپس به دلیل وجود محیط های سربسته در محله چهارباغ، اکثر علاقه مندان بسکتبال در آنجا حضور داشتند و علاقه بسیاری در میان عموم مردم به این رشته به وجود آمد.

نخستین بسکتبالیست های حرفه ای سنندج و بنیان گزاران این رشته در کردستان:

پیش از حضور بنده در این رشته آقایان: مردوخی، شافعی، علی طلب، آریا نژاد از سرآمدان این رشته محسوب می شدند که در همان سال های نخستین دهه ۵۰ با آنکه تیمی به آن صورت در کردستان شکل نگرفته بود، آقای خسرو شافعی به تیم ملی دعوت شدند و به مرور، سبک نوینی از بسکتبال را به کردستان آوردند. سپس زمینه تشکیل یک تیم در سال ۵۶ مهیا شد و در کنار زحمت های آقای مردوخی، شاهد اعزام تیم به مسابقات کشوری جوانان در شهر همدان بودیم که در آن موفق به کسب عنوان نخست کشور شدیم.

نخستین هیأت بسکتبال تشکیل شده در استان کردستان:

آقای آریا که خود افسر شهربانی بودند یکی از نخستین افراد سکان دار هیأت های بسکتبال بودند و پس از دوران فعالیت ایشان نوبت به آقای محمود مردوخی رسید که ایشان با تشکیل تیم تاج ما را به مسابقات متعددی اعزام کردند و در کنار کمبود ها و نبود مکان های تمرینی نام کردستان در بسکتبال کشور بسیار مطرح شد.

نخستین افرادی که از کردستان به اردو های تیم ملی دعوت شدند:

آقای عارف مردوخی جزء نخستین افرادی بودند که در سال ۵۳ به اردوی تیم ملی دعوت شدند و در میان لیست ۱۲ نفره ایران جهت اعزام به مسابقات بسکتبال آسیایی فیلیپین حضور داشتند. بعد از ایشان در سال ۵۷ نوبت به دعوت از بنده در کنار آقایان حاج رسولی، عابد مردوخی و واحد ولیدی پاک رسید که در اردو هر ۴ نفر کردستانی جز لیست ۱۲ نفره نهائی تیم ملی بودیم. سپس بعد از تغیر و تحولاتی شاهد افول این رشته در کردستان تا سال ۶۰ بودیم که در این سال تیم کردستان به اصفهان دعوت شد و در دیداری موفق به کسب پیروزی برابر تیم ملی پاکستان شد که توجه اکثر افراد را به خود واداشت و در پایان آن تورنومنت پس از تیم باشگاه روسیه و مازندران تیم کردستان به مقام سوم نائل گردید.

نخستین اقدامات برای سنین پایه و استعداد یابی:

پیش از سال ۵۷ کردستان دارای تیم هایی با رده های سنی متفاوت بود اما در کنار بی بضاعتی ها و کمبود ها همیشه کردستان با کمک تربیت بدنی حرفی برای گفتن در رقابت های کشوری داشت و به صورت هیئتی در رقابت ها شرکت می کرد که پس از پیشنهاد آقای ادب به آقای مردوخی باشگاهی به منظور حفظ تنها سرمایه ورزشی کردستان دایر شد.

اقدامات مهندس ادب برای بسکتبال و تشکیل باشگاه خوش نام ساینای کردستان:

تیم ساینا توسط شخص مهندس ادب تشکیل شد و ایشان کمک شایانی به این تیم کردند تا بازیکنی که به درون زمین می رود تنها فکر و ذکرش بازی باشد نه مشکل کفش و غذا و خوابگاه. ایشان خود در فدراسیون نائب رئیس آقای مشحون بودند و واقعا وزنه خوبی برای تیم ساینا محسوب می شدند و همواره پرواز ها، هتل ها و شارژ های مالی را برای ما به بهترین نحو رقم زدند و همه تیم ساینا را به عنوان مدعی اصلی رشته بسکتبال می دانستند.

مهندس ادب خود قبل از انقلاب در فدراسیون سمت داشتند و از هیچ کمکی برای ساختن یک باشگاه پر قدرت دریغ نکردند و بنده هم در همین دوران فعالیت ایشان در سال ۷۱ خداحافظی کردم و عرصه را برای جوان تر ها خالی گذاشتم.  هم اکنون هم آوازه ی تیم ساینا در میان تمام بسکتبالیست های کشور ماندگار است و به گمان بنده اکنون جای خالی مهندس ادب و خلأ نبود ایشان در رأس هرم بسکتبال کردستان بسیار محسوس است.

  تفاوت نسل دیروز و امروز بسکتبال کردستان:

در زمان گذشته بازیکنان هیچ توقعی از کسی نداشتند و کاملا مطیع و گوش به فرمان تاکتیک هایی بودند که دسترسی به آنها بسیار سخت بود و از طریق کتب مختلف در اختیار ما گذاشته می شد چونکه هنوز رسانه پلی برای دسترسی همه جانبه به اطلاعات نشده بود. بازیکنان در گذشته بسیار فنی بودند و در زمان بازی هیچ گرهِ کوری در تیم وجود نداشت؛ اما اکنون متاسفانه به دلیل نبود اسپانسر در کردستان علی رغم وجود بسکتبالیست های باهوش کردستانی، فضا برای پیشرفت کم شده و توقعات از آنها بسیار بالاست؛ اما بازیکنان بضاعت چندانی ندارند. نکته دیگر آن است که در گذشته تمام افراد تیم های بسکتبال بومی کردستان بودند و بازیکن غیر کردستانی در تیم نبود. اما این روز ها هر تیم با خرید سایر بازیکن های سطح کشور، شاید به رشد سطح لیگ کمک کند اما باعث جا ماندن بازیکنان کردستانی از تیم های استان خود می شود. این روز ها رامین احمدیان در مقابل تمام نداری ها و کمبود ها ایستاده و تیم خوبی را هم تشکیل داده است. قطعاً حضور تماشاچی ها در روز های بازی قوت قلبی برای هر تیم و مربی ای است اما حضور آنها نیازمند یک فرهنگ سازی است. چون متأسفانه این اواخر خدشه به مهمان نوازی کردستانی ها وارد شد و هوادارن بیش از پیش با مسائل احساسی برخورد می کنند. هرچند اقداماتی مانند جلسات با افراد رأس کار در این خصوص صورت پذیرفت که بازتابی در فدراسیون هم داشت که امیدواریم این مشکلات رفع شود تا شاهد حضور پر شور مردم فهیم کردستان در سالن ها به مانند سال های گذشته باشیم.

میزان تأثیر گذاری حضور بانوان در سالن بر فرهنگ سازی سایر تماشاچیان:

حضور بانوان در سالن ها کاملاً مفید است اما اقدامات اخیر هواداران موجب شد تا این امر هم نتواند از فروکش کردن خشم هوادارن جلو گیری کند؛ بالاخره همانطور که سایر تیم ها به کردستان می آیند، تیم ما هم به شهر های دیگر عزیمت خواهد کرد و چنین اقدامات زننده ای درخور ملت فهیم کورد و هوادارن همیشه مهمان نواز شهر اصالت و فرهنگ نیست!

زندگی ورزشی و حضور در تیم ملی:

نخستین تیمی که خارج از کردستان در آن شاغل بودم، باشگاه پاس تهران بود و مدتی هم به عنوان مربی در تیم ملوان حضور داشتم. در رده ملی هم بنده در جوانان آسیای فلیپین افتخار پوشیدن لباس تیم ملی را داشتم و سپس برای آمادگی اعزام برای خارج از ایران مربی وقت، آقای عنایت آتشی، ما را به مصاف تیم های متحد ایران می بردند و دوران طلایی زندگی ورزشی بنده محسوب می شد.

وضعیت کنونی هیأت بسکتبال سنندج:

مدتی از پیشکسوتان در این هیأت دعوت به عمل می آمد تا از دانش آنها بهره ببرند و در جلسه ای این ماجرا ختم کلام شد. با اینکه حضور افراد پیشکسوت برای افرادی که تخصصی در رشته بسکتبال ندارند و در رأس کار آن در استان هستند الزامی است؛ اما متأسفانه این اقدامات دیگر صورت نمی گیرد و به نظر بنده این کارها ره به جایی نخواهد برد و آقای قریشی نسبت به اعلام آمادگی پیشکسوت ها بی اعتنا بوده و از تمامی ظرفیت های این رشته در کردستان استفاده نکرده اند. ایشان زحماتی در خصوص جابجایی و سایر موارد می کشند و بخش اداری را به خوبی کنترل می کنند اما بخش های فنی دانش و تخصص خاص خود را می طلبد که متأسفانه کمتر شاهد این مسائل هستیم.

حضور مدیران دولتی در رأس هیأت های ورزشی:

بخاطر اینکه تیم ها اسپانسر و باشگاه های مناسبی ندارند رشته های ورزشی ناچارند از امکانات دولتی در ورزش استفاده کنند و همانطور که مشاهده می شود آقای قریشی که خود در بهزیستی مشغول به کار است دانش و تخصصی برای ریاست هیأت بسکتبال کردستان ندارند و لازمه حضور ایشان تشکیل یک کمیته فنی با حضور افراد متخصص این رشته می باشد تا استعداد های کردستان صرفاً برای گذراندن وقت به چنین باشگاه هایی نیایند و دید حرفه ای به این مسائل داشته باشند. این انتظار از آقای آریا نژاد هم می رود که با روی کار آمدن به هیأت بسکتبال سنندج از دانش افراد پیشکسوتان استفاده کند. در زمان مدیریت مهندس ادب و آقای سلطانی پور همواره به افراد پیشکسوت پست داده می شد و از مشاورات آنها استفاده می شد.

 دوران پسا مدیریتی کیانوش سلطان پور:

ایشان مشکلات خاص خود را دارد و بسیار علاقه مند به بسکتبال هستند. ولی با بالارفتن توقعات و پایین بودن میزان اعتبارات رغبت کار برای ایشان از بین رفت تا پس از ایشان فرد خاصی که باعث پیشرفت بسکتبال شود به سمت و سوی سکانداری این رشته در کردستان نیاید.

کانون پیشکسوتان:

یک کانون برای افراد پیشکسوت موجود است و روابط بسیار گرم و صمیمی میان ما برقرار است و همواره در سالن خانه بسکتبال سانس های بازی برقرار می باشد که به دلیل ویروس کرونا مدتی است که ارتباط ما هم تلفنی شده. لازم به ذکر است که در این میان صحبت هایی برای بالا بردن بار فنی تیم ها و حضور در هیأت صورت گرفته است اما به دلیل مسائل مالی، نبود کارخانه ها، سرمایه و نبود دلسوزان این رشته اقدام رو به جلویی صورت نمی گیرد.

نقش نمایندگان مجلس در پیشرفت ورزش:

پس از مهندس ادب ما شاهد هیچ مشارکتی از این افراد نبوده ایم و هیچ نقشی در پیشرفت ورزش استان نداشته اند. گویا این افراد در زمان تبلیغات روی به ورزش و ورزشکاران می آورند اما بعد از ورود به مجلس هیچ توجهی به رشته ای مانند بسکتبال نداشتنه اند و تنها آه و افسوس آن باقیست. اکنون شاهد حضور ورزشکاران غیر بسکتبالی در سالن خانه بسکتبال و برگزاری مراسماتی مانند حج  در آن هستیم و صدای اعتراض و گله ما به هیچ جایی نمی رسد و حتی مسئولین هم زیر بار نمی روند دیگر چه انتظاری از نمایندگان است.

بهترین الگوی تاریخ بسکتبال کردستان با داشتن تمام فاکتور ها:

از نظر بازی و بار فنی به نظر بنده عارف مردوخی یکی از اعجوبه های بسکتبال استان به شمار می رود که سابقه عنوان برترین بازیکن آسیا را هم در کارنامه دارد. پس از ایشان می توان به سایر نوابغ این رشته مانند: حامد سهراب نژاد، سیامک ویسی و بختیار بابان اشاره کرد که هرکدام در فاکتور خاصی سرآمد بوده اند.

وضعیت بسکتبال بانوان کردستان:

خانم ضرغامیان یکی از سرمایه های بسکتبال استان می باشند که متأسفانه حضور در تمرین و بازی های آنان مهیا نیست. اما خوشبختانه استان کردستان را در بخش بسکتبال زنان سربلند بوده است. توجه به سنین پایه و آکادمی های استعداد یابی نیز برای پیشرفت این رشته بسیار مهم است که جدای از بخش کمبود سالن باید توسط مدارس و متخصصین به نحو حرفه ای پیگیری شود تا بیش از این ها بسکتبال رو به افول نباشد.

تلخ و شیرین زندگی بسکتبالی:

تلخ ترین خاطره مربوط به زمانی است که در بازی ها شکست میخوردیم که اشک به چشم همه راهی می شد و شیرین ترین خاطره هم به عضویت درآمدن در تیم ملی ایران بود.

حس درون کلمات:

سیامک ویسی: یکی از وزنه های بسکتبال کردستان

کیانوش سلطان پور: رئیس هیأت گرامی و بسیار زحمتکش

مهندس ادب: در کلام نمی گنجند. روحشان شاد

امید اردلان منش: بازیکن خوب و با اخلاق

وحید رومی: بازیکن کلیدی تیم ساینا در آن زمان

 

 

 

 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.